فکر مي کردم  اگر بخواهيم درميان اين همه القاب ريز و درشتي که اين روزها به

حراج گذاشته شده، خرقه اي بر تن استاد کنيم، کدام خرقه مناسب تر است؟

شايد بشود گفت «فردوسي زمان» يا مثلا «همينگوي ايراني»، در تشبيهي ديگر «رهبر و فرمانرواي کلمات» ، « نهايت سينما » ، « ميراث يک فرهنگ »، «خروش صحنه نمايش » و هزاران واژه ديگري که خود به ما مشق کرده است...