در روستای چاران، هجده کیلومتر بعد از جاده چالوس درست در  بهشتی که استاد گریم ایران را به خاک سپرده اند درختی است که برایم احترام و اهمیت ویژه ای دارد. درخت گردویی که ریشه هایش به فرهنگ معیری می رسد و سایه آرامگاه او شده است.

این درخت همسن معیری است. درست 65 سال تمام. با شاخه های تنومندی که رقص برگ های هر کدامشان حکایتی است.

شاخه اولی امضای فرهنگ معیری است بر گنیجینه ای از مهم ترین طراحی های چهره پردازی سینمای ایران. با ظرافت ها و ریزه کاری خاص خودش. طراحی هایی که هر یک اعجاز هنر طراحی چهره پردازی این سرزمینند. وفادار به درام و بیان.

شاخه دیگر مکتب «آینه در آینه» اوست. طراحان گریمی که آنها را عاشقانه آموخته و آنان امروز عاشقانه زیباشناسی او را ادامه می دهند.

شاخه دیگر صمیمیت اوست. دوستی ها، قهرها و آشتی ها، رفاقت ها و نارفیقی ها. با آن ادبیات و بیان ویژه اش. شاخه ای که اگر لب به سخن می گشود همه درختان اطراف را سیراب می کرد.

شاخه ها آن قدر زیادند که شمردنی نیستند. اما در این میان شاخه ای است پربارتر و سرزنده تر که نوید تولد درخت تنومندی را می دهد. آن درخت نوپا «فریور معیری» است.

فرهنگ معیری هنری داشت بس والاتر از گریم. هنری که خیلی از هنرمندانمان از آن بی هنرند و آن تربیت و پروش فرزندانش است.

فرهنگ فرزند خلفی به یادگار گذاشت که بی تردید نه تنها نام معیری را در سینمای ایران زنده نگاه خواهد داشت بلکه از او فراتر خواهد رفت. معیری جوان آنقدر خلاق، پرانرژی  و پرتوان هست که سنگینی نام و حضور پدر بر او سایه نیافکند.

فراموش نکنیم علی سنتوری دوست داشتنی مان زیر دستان فریور چهره پردازی شده است.

چاپ شده در روزنامه اعتماد - ۲۴ اردیبهشت ۱۳۸۶