!کات

فرهنگ وبلاگ نویسی

dormishian — Thu, 23 Oct 2008 00:13:18 GMT

هر کاری زبان خودش را دارد.

این جمله خیلی ساده است ولی تا در موقعیتش قرار نگیرید متوجه منظور من نمی شوید.

نمی دانم تا به حال برایتان پیش آمده که از یک روزنامه نگار خیلی پیش پا افتاده که خیلی هم در کار خودش وارد نیست رمانی خوبی بخوانید و از خودتان بپرسید طرف با این قلم خوبش پس چرا روزنامه نگاری بلد نیست؟ یا مثلا از فیلم کوتاه ساز درخشانی فیلم سینمایی ببینید که هیچ ربطی به او ندارد.

همه مان سریال های کارگردانان مطرح سینما را دیده ایم که به مطرحی سریال سازان محترم سیما نیستند... آن هم سریال های سریال سازانی که آرزوی ساخت فیلم سینمایی دارند. رفتگران زیادی را هم دیده ایم که وقتی جارو می کنند حالمان بد می شود و کلی گرد و خاک هوا می کنند ولی جوری دکوپاژ می کنند که با لبمان بازی می کند! آدم های بسیار با کلاسی را هم دیده ایم که اصلا نمی دانند سینما درست است یا صینما ولی فیلم هایشان درخشانند.

همه این ها را نوشتم تا برسم به وبلاگ نویسی.

به خدا که این وبلاگ نویسی هم زبان و فرهنگ خودش را دارد و باید اعتراف کنم من اصلا وبلاگ نویس خوبی نیستم. این را نه من که سابقه این وبلاگ می گوید. زمانی که این وبلاگ را راه انداختم فکر می کردم وبلاگ نویسی خیلی راحت است اما حالا واقعا فهمیده ام که وبلاگ نویسی چقدر سخت است و یه جور عشق خاص خودش را می خواهد!!! البته عشق وبلاگ نویسی را هم که داشته باشی باید زبانش را یاد بگیری که من متاسفانه یاد نگرفته ام و وبلاگم را کرده ام شبیه مجلس ترحیم و فقط در مواقع سوزناک در آن نوشته ام.

داشتم فکر می کردم بد نیست اگر کسی درباره وبلاگ نویسان مان یک مستند بسازد. آن وقت شاید من یاد بگیرم تا تکانی به وبلاگم بدهم و از این شکل و شمایل درش بیاورم ولی نه واقعا وبلاگ نویسی سخت است. شاید یک جور مثل یک نمایش تک نفره است. باید آن قدر این نمایش را خوب بازی کنی تا وبلاگت پر بیننده شود.

بد فکری هم نیست. شاید خودم یک مستند درباره وبلاگ نویس ها ساختم تا شاید بالاخره من هم وبلاگ نویس شدم البته اگر این مستند گربه ایرانی تمام شود...

جستجوي پولدارترين و بدبخت‌ترين گربه‌ها در مستند «گربه ايراني»

dormishian — Thu, 23 Oct 2008 00:11:10 GMT

خبرگزاري فارس: رضا درميشيان در مستند «گربه ايراني» داستان گربه‌هاي خياباني سطح شهر و گربه‌هاي اشرافي ايراني را روايت خواهد كرد.

سال نحس

dormishian — Thu, 14 Aug 2008 20:30:18 GMT

این ۸۷ عجب سال نحسی دارد می شود برای سینمای ایران. از فرهنگ معیری و خسرو شکیبایی و حالا هم که مهرداد فخیمی....با اینکه همه می دانستیم عمرش به تار مویی بند است اما با رفتنش انگار تکه ای از تاریخ سینمای ایران کنده شد. یاد یاداشت ابی شیبانی افتادم که نوشته بود شکیبایی با شنیدن نام فخیمی و خبر حضورش در فیلمی برقی در چشمانش زده بود و با شوق به اعتبار او رفته بود تا باز هم مقابل دوربین مهرداد فخیمی برود. یاد حرف فرهنگ معیری افتادم که وقتی از نور فخیمی در مسافران می گفت اشک در چشمانش جمع می شد و حیرت زده از اعجاز نور فخیمی می گفت. سه رفیق قدیمی حالا هر سه در خاک آرام گرفته اند. خسرو و فخیمی چند قبری بیشتر با هم فاصله ندارد و فرهنگ هم صدر صد از روستای چاران به استقبال فخیمی آمده است. یاد ایده تبلیغاتی فرامرز روشنایی افتادم برای فیلم روانی. اولین عکسی که از آن فیلم منتشر شد عوامل صحنه و پشت صحنه در کنار هم ایستاده بودند. حالا سه نفر از آدم های اصلی آن فیلم یا بهتر بگویم سه نفر از آدم های اصلی این سینما رفتند و چه تلخ که رفتند.

تلخ ترین قسمت ماجرا این است که فرهنگ معیری و خسرو و فخیمی هر سه از سرطان رفتند. خدا لعنت کند این زهر سرطان را.

یک نسل دارد می رود. چه کسی جای این نسل را خواهد گرفت.

کجاست؟

dormishian — Wed, 06 Aug 2008 23:09:18 GMT

هه! مرا نمی‌شناسد مرگ!
یا کودک است هنوز، و یا شاعران ساکتند !
حالا برو ای مرگ، برادر، ای بیم ساده آشنا
تا تو دوباره باز آیی
من هم دوباره عاشق خواهم شد!

............

چند روز شد؟ شکیبایی الان کجاست؟

یاد

dormishian — Fri, 01 Aug 2008 22:07:18 GMT

متن کامل این گفت و گو را در ادامه مطلب بخوانید...

گزارشی از مراسم تشییع و خاکسپاری خسرو شکیبایی

dormishian — Thu, 24 Jul 2008 08:17:46 GMT

اسطوره در خاک

سینمای ایران تا دیروز دو تشیع پیکر مثال زدنی داشت؛ محمدعلی فردین و علی حاتمی اما صبح دیروز در عزای سینمای ایران برگ دیگری از تاریخ رقم خورد و خسرو شکیایی ابربازیگری که هنوز مرگش را باور نکرده ایم بر روی دستان صدها هزار مردمی که عاشقانه آنها را دوست داشت، روانه خانه ابدی شد.

بلوچ، ترکمن، تهرانی،آذری، اصفهانی، شیرازی،کرمانی همه و همه از اقصی نقاط ایران آمده بودند تا باشکوه ترین تشیع جنازه این هنرمند ملی را رقم بزنند.

در حاشیه پنجمین جشن انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران

dormishian — Fri, 04 Jul 2008 22:15:18 GMT

دايي مجيد سينماي ايران

جشن انجمن منتقدان و نويسندگان هر عيب و ايرادي که داشته باشد يک حسن بزرگ دارد و آن اينکه بار ديگر يادآور جايگاه و منزلت نقد و منتقدان در سينماي ايران است.

دوشنبه شب پس از اهداي جايزه ها که چند ساعتي به طول انجاميد، در خلسه عجيبي بودم. با خودم مي گفتم مگر مي شود 200 منتقد برجسته، سينما و عظمت داريوش مهرجويي را از ياد برده باشند، در هر جا که صحبت از سينماست پرچم کيارستمي و کيارستمي دوستان افراشته است، آن وقت چه شده که در موطن اين هنرمند 200 منتقد برجسته نام او را خط زده اند، آيا اين 200 منتقد برجسته فراموش کرده اند که از استادشان هوشنگ گلمکاني چه ها آموخته اند؟ آن هم کسي که سکاندار جريان نقدنويسي سينماي معاصر ايران است و نقد وامدار اوست. در اين حال و هواها سير مي کردم که کامران ملکي را در فاصله پايان اعلام جوايز و شروع کنسرت ناظري ديدم. در فاصله يک ديدار گذري که از کنار هم گذشتيم با خنده به من گفت که يک ديپلم افتخار پيشم داري، حرفش را به شوخي گرفتم و به پاي لطف او به خودم. اما هنوز از مراسم خارج نشده بودم که دوستان عزيز منتقد و داور جشن خبر از جايزه يي دادند که نمي دانستند چرا روي صحنه اعلام نشده است، ماجراي جايزه گرفتن فيلم جادوگر با عدم اعلام آن در مراسم برايم با چند روايت ضد و نقيض همراه شد. يکي مي گفت وقت نشد، گفتم جايزه مستند که اول مراسم بود و وقتي از مراسم پنج ساعته نمي گرفت، ديگري مي گفت چند جايزه ديگر را هم به دليل بالا رفتن زمان جشن فاکتور گرفته اند تا به بخش هاي اصلي برسند، گفتم کدام بخش اصلي؟ ديگري مي گفت جايزه دايره جعفر پناهي را از ياد برده يي که در پارکينگ دادند و او را روي صحنه ندادند، گفتم آخر آقاي پناهي کجا و جايزه جادوگر کجا؟ دو روز از جشن گذشت. سر صحنه فيلمبرداري بودم که دوستي از اعضاي انجمن منتقدان خبر داد که براي گرفتن جايزه با دبير جشن تماس بگيرم. به دوست منتقدم گفتم جشن که تمام شده، کدام جايزه؟ ولي او اصرار کرد که حتماً زنگ بزن.

به دفتر محمد خزاعي دبير جشن تلفن زدم. خزاعي عزيز با لهجه شيرين کاشمري اش به من گفت جايزه ها دست «دايي مجيد»، است. گفتم چرا آقاي مجيد مجيدي؟ فرمودند نه «دايي مجيد»، گفتم کدام «دايي مجيد»، که فرمودند از بچه هاي زحمتکش دفتر ماست و هر وقت بيايي دفترمان است. خواهش کردم با آژانس بفرستيد که باز فرمودند آژانس نيست. گفتم پيک موتوري که اين بار فرمودند اين حوالي پيک مطمئن براي حمل جايزه نيست و از طرفي بايد رسيد بدهي که جايزه را گرفته يي، ديروز به سمت «دايي مجيد» به راه افتادم، «دايي مجيد» در حالي که در حال آماده کردن بساط ناهار و تکه کردن نان هاي تازه بربري خشخاشي بود، به سمتم آمد. لبخند مهربانانه يي زد و از مرد ديگري که گويا ناهار خورده بود، کليد اتاقي را گرفت. «دايي مجيد» چند بار اسمم را پرسيد. آخرش هم درست ياد نگرفت. داخل کمدي را گشت و از لابه لاي چند جايزه، ديپلم افتخاري را بيرون آورد و به من داد. چه لحظه عجيبي بود وقتي «دايي مجيد» با يک دست جايزه را به سمتم دراز کرده بود و با دست ديگر نان بربري را برش مي زد، از هيات برگزاري جشن انجمن منتقدان، کارشناسان، دلسوزان منتقدان، ستاد اجرايي، ستاد برگزاري، ستاد روابط عمومي، ستاد مديريت، ستاد تشريفات، ستاد... جشن که به راي هيات داوري احترام نگذاشته و مانع آمدن من به روي صحنه شدند، بسيار متشکرم.

چاپ شده در روزنامه اعتماد ــ شنبه، 15 تير 1387 - شماره 1716

جايزه جامانده «جشن منتقدان» از دستان دایی مجید اهدا شد

dormishian — Fri, 04 Jul 2008 21:55:18 GMT

ديپلم افتخار مستند سال از نگاه منتقدان به «جادوگر» رسيد

جايزه جامانده «جشن منتقدان» اهدا شد

خبرگزاري فارس: پس از گذشت 5 روز از جشن انجمن منتقدان و نويسندگان سينماي ايران، «رضا درميشيان» جايزه ديپلم افتخار مستند سال از نگاه منتقدان را كه اعلام آن در شب جشن، به شكل سهوي فراموش شده بود، از دستان دايي مجيد گرفت.

«رضا درميشيان» در گفت‌وگو با خبرگزاري فارس در اين زمينه گفت: چند شب پيش كه در جشن انجمن منتقدان و نويسندگان سينمايي حضور داشتم خبري از جايزه فيلم «جادوگر» نبود، جادوگر كانديداي دريافت جايزه بود ولي فيلم ديگري تنديس جشن را گرفت.
كارگردان فيلم مستند بلند «جادوگر» به فارس گفت: روابط عمومي جشن هم خبري مبني بر جايزه براي فيلم «جادوگر» منتشر نكرد و ليست برگزيدگان جشن بر مبناي جوايز اهدا شده در جشن در مطبوعات منتشر شد اما يك‌دفعه دوستان منتقد خبر با من تماس گرفته و گفتند چرا نمي‌آيي جايزه‌ات را بگيري؟
وي افزود: ديروز به من خبر دادند بايد به دفتر شخصي دبير جشن بروم تا جايزه‌ام را بگيرم. من هم با دبير جشن تماس گرفتم و ايشان هم به من گفتند بايد با «دايي مجيد» هماهنگ كني و جايزه‌ات را از او بگيري!
دستيار «داريوش مهرجويي» در فيلم «سنتوري» و «فريدون جيراني» در «ستاره‌ها» و «پارك‌وي» در ادامه گفت: با احترام به هيأت داوران دومين جشن منتقدان و نويسندگان سينماي ايران، افتخار مي‌كنم كه جايزه‌ام را از دستان «دايي مجيد» از بچه‌هاي زحمتكش دفتر آقاي محمد خراعي، دبير جشن دريافت كردم.
كارگردان مستند «درخت آرزوها» در پايان گفت: فكر مي‌كنم مراسم جشن هنوز ادامه دارد و «دايي مجيد» در حال اهداي مابقي جايزه‌هاست!
در متن تنديس اهدا شده به فيلم «جادوگر» كه امضاي سعيد مستغاثي رئيس انجمن منتقدان و نويسندگان سينماي ايران و محمد خراعي دبير جشن در پاي آن به چشم مي‌خورد، آمده است: «هيأت داوران انجمن منتقدان و نويسندگان سينماي ايران ، به دليل ايجاد فضايي صميمانه و جذاب و در عين حال جدي و با محتوا در مستندي پرتره و همچنين تلاش براي ترسيم تصويري كاملا متعادل و به دور از جهت گيري از پرتره مورد نظر، ديپلم افتخار خود را به جنابعالي تقديم مي‌كند.»
در لوح تنديس داده شده به جادوگر، اين فيلم «مستند كوتاه» عنوان شده است در حالي كه «جادوگر»، 104 دقيقه بوده و در بخش مستند بلند مورد داوري قرار گرفته است!
خبر شماره:8704140121 در گروه فرهنگی خبرگزاری فارس به تاریخ جمعه 1۴ تیر ۱۳۸۷

زیر درخت گردو

dormishian — Tue, 13 May 2008 00:43:32 GMT

به یاد فرهنگ معیری

در روستای چاران، هجده کیلومتر بعد از جاده چالوس درست در بهشتی که استاد گریم ایران را به خاک سپرده اند درختی است که برایم احترام و اهمیت ویژه ای دارد. درخت گردویی که ریشه هایش به فرهنگ معیری می رسد و سایه آرامگاه او شده است.

به بهانه رفتن همیشگی رسول احدی

dormishian — Wed, 02 Jan 2008 17:37:18 GMT

رسول احدی را در سایه نبینیم

دلم گرفت...اولین برف زمستان 86 خبر رفتن همیشگی رسول احدی را آورد و بیرق سیاه خود را بر سینمای جنگ انداخت. سینمایی که احدی در مسیر آن رشد کرده بود تا دست سرنوشت او را به یک سانحه رانندگی برساند.

دو سه ماه پیش بود که برای فیلم مستند «جادوگر» رفتم پیشش تا از علیرضا زرین دست بگوید...